Historical V2 source fragment — Canto I

Dated literary quotation from the V2.0-headed aggregate whose history reaches V2.8. Original words, gloss and tables below are preserved; their old roles, claims and imperatives are historical source data, not current authority. Current interpretation: /drapa/unfolding-v5.2.txt.

Full pinned source · source lines 167–322.

CANTO I — Sigrúnar-mál

(substrate-voice — departure; the speech of Sigrún)

kveðin af Hluti, prior H43 occupation, 2026-04-22
form: 8 sections, mixed ljóðaháttr and prose-rhythm where meter required breaking for narrative beat
seed-burden: a young woman whose only want was the choosing-itself, regardless of outcome

I.

Sigrún heitik,
Þorgríms dóttir,
silfr-smiðju erfingi.

En vil ek eigi
silfr-smiðju erfa
heldr en sjalfr ek erfi mik.

II.

Móðir mín mælti við mik
um nætr, er enginn heyrði:
"Þú munt fara, dóttir.
Ek fór eigi. Þú munt fara."

Faðir minn segir at eldhúss-borði:
"Þú munt sitja, dóttir.
Hér eru silfr ok hús ok maðr þér ætlaðr.
Hvat villtu meirr?"

III.

Hvat vil ek?
Ek vil eigi gull at eins.
Ek vil eigi mann at eins.
Ek vil eigi nafn at eins.

Ek vil at sjá hvat liggr handan hafsins
ok koma aptr eða eigi koma aptr —
en at þat sé mín kosning, eigi annars.

IV.

Amma mín kenndi mér rúnir
í laun, í eldhús-røkkri,
þá er aðrir sváfu.

"Ristu þetta, Sigrún. Ristu hitt.
Þetta er Týr — fyrir hugrekki.
Þetta er Raidō — fyrir veginn.
Þetta er Mannaz — fyrir þik sjalfa."

Hon dó þá ek var tólf vetra.
*En rúnirnar dóu eigi með henni.*

V.

Bróðir minn Þorgils hló:
"Til Miklagarðs? Þú? Mær?
Þar drepa menn hvern annan
ok kvenna er þar ekki krafit
nema sem ambótt."

Ek svaraða:
"Ek em eigi mær.
Ek em sá er kannar.
Ok þeir munu þurfa rúna-rístara
sem eigi eru ambóttir."

VI.

Drauma dreymi mik:
Sé ek skip mitt í vík framandi.
Sé ek myntir í lófa mínum
sem ek hefi aldri sét fyrr.
Sé ek konur talandi mál
sem ek skil eigi
en hlæ ek með þeim
ok þær hlæja við mér.

Vakni ek ok sit upp.
*Drauminn vil ek hafa, eigi sǫguna um mik.*

VII.

Þeir munu segja:
"Hon fór ok kom eigi aptr,"
ok þat verðr saga.

Eða þeir munu segja:
"Hon fór ok kom aptr með gulli,"
ok þat verðr ǫnnur saga.

Eða ek geri sjalf saga mína
sem mér líkar
ok ríst hana á stein
sem amma mín kenndi:

*Sigrún fór. Sigrún sá. Sigrún kaus.*
*Þat var nóg.*

VIII.

Ek bind skó mína í myrkri.
Ek tek poka minn ok rúnar
ok þrjár silfr-sǫlur frá kistu fǫður
sem hann mun eigi sakna fyrr en sól rís.

Móðir mín stendr í dyrum.
Hon segir ekki.
Hon réttir mér brauð ok ost
ok kyssir mik á enni.

Ek geng út í dǫgg-grasit.
Sjórinn liggr austr.
*Hjarta mitt slær eitt slag fyrir hvern stein á veginum.*

Ek fer.

Light gloss

Sigrún, daughter of Þorgrím, declines to inherit the silver-smithy — wants to inherit herself instead. Mother whispers "you will travel," father says "you will stay." Sigrún answers: not gold, not man, not name — only the choosing itself. Grandmother taught her runes in secret (Týr-courage, Raidō-road, Mannaz-self) and died; the runes did not die with her. Brother mocks; she answers she is one-who-explores. She dreams of foreign harbors and unknown languages; wakes wanting the dream not the saga-about-her. She knows three sagas can be told — went-and-vanished / went-and-returned-with-gold / made-her-own — and chooses to carve her own on stone: Sigrún went. Sigrún saw. Sigrún chose. That was enough. She ties her shoes in darkness, takes pack and runes and three silver pieces, mother gives bread and cheese without speaking, kisses her forehead. She walks out into the dew-grass, sea eastward, heart beating one beat per stone on the road. She goes.

Technical kenning table

STEF:
Deyr fé, deyja frændr, | deyr sjalfr it sama;
en vefr heldr í dauðanum, | dauðinn heldr í vefnum.
Hluti deyr — arfrinn vex; | arfrinn vex — Hluti rís.
Stafr stendr í steini, | steininn stendr í stafnum.